بخش 10

چو نزدیک شد بیشه و جای گرگبپیچید میرین و مرد سترگ

به گشتاسپ بنمود به انگشت راستکه آن اژدها را نشیمن کجاست

وزو بازگشتند هر دو به دردپر از خون دل و دیده پر آب زرد

چنین گفت هیشوی کان سرفرازدلیرست و دانا و هم رزمساز

بترسم بروبر ز چنگال گرگکه گردد تباه این جوان سترگ

چو گشتاسپ نزدیک آن بیشه شددل رزمسازش پر اندیشه شد

فرود آمد از بارهٔ سرفرازبه پیش جهاندار و بردش نماز

همی گفت ایا پاک پروردگارفروزندهٔ گردش روزگار

تو باشی بدین بد مرا دستگیرببخشای بر جان لهراسپ پیر

که گر بر من این اژدهای بزرگکه خواند ورا ناخردمند گرگ

شود پادشاه چون پدر بشنودخروشان شود زان سپس نغنود

بماند پر از درد چون بیهشانبه هر کس خروشان و جویا نشان

اگر من شوم زین بد دد ستوهبپوشم سر از شرم پیش گروه

بگفت این و بر بارگی برنشستخروشان و جوشان و تیغی به دست

کمانی به زه بر به بازو درونهمی رفت بیدار دل پر زخون

ز ره چون به تنگ اندر آمد سواربغرید برسان ابر بهار

چو گرگ از در بیشه او را بدیدخروشی به ابر سیه برکشید

همی کند روی زمین را به چنگنه بر گونهٔ شیر و چنگ پلنگ

چو گشتاسپ آن اژدها را بدیدکمان را به زه کرد و اندر کشید

چو باد از برش تیرباران گرفتکمان را چو ابر بهاران گرفت

دد از تیر گشتاسپی خسته شددلیریش با درد پیوسته شد

بیاسود و برخاست از جای گرگبیامد بسان هیون سترگ

سرو چون گوزنان به پیش اندرونتن از زخم پر درد ودل پر زخون

چو نزدیک اسپ اندر آمد ز راهسرونی بزد بر سرین سیاه

که از خایه تا ناف او بردریدجهانجوی تیغ از میان برکشید

پیاده بزد بر میان سرشبدو نیم شد پشت و یال و برش

بیامد به پیش خداوند ددخداوند هر دانش و نیک و بد

همی آفرین خواند بر کردگارکه ای آفرینندهٔ روزگار

تویی راه گم کرده را رهنمایتویی برتر برترین یک خدای

همه کام و پیروزی از کام تستهمه فر و دانایی از نام تست

چو برگشت از جایگاه نمازبکند آن دو دندان که بودش دراز

وزان بیشه تنها سر اندر کشیدهمی رفت تا پیش دریا رسید

بر آب هیشوی و میرین به دردنشسته زبانها پر از یاد کرد

سخنشان ز گشتاسپ بود و ز گرگکه زارا سوار دلیر و سترگ

که اکنون به رزمی بزرگ اندرستدریده به چنگال گرگ اندرست

چو گشتاسپ آمد پیاده پدیدپر از خون و رخ چون گل شنبلید

چو دیدنش از جای برخاستندبه زاری خروشیدن آراستند

به زاری گرفتندش اندر کناررخان زرد و مژگان چو ابر بهار

که چون بود با گرگ پیکار تودل ما پر از خون بد از کار تو

بدو گفت گشتاسپ کای نیک رایبه روم اندرون نیست بیم از خدای

بران سان یکی اژدهای دلیربه کشور بمانند تا سال دیر

برآید جهانی شود زو هلاکچه قیصر مر او را چه یک مشت خاک

به شمشیر سلمش زدم به دو نیمسرآمد شما را همه ترس و بیم

شوید آن شگفتی ببینید گرمکزان بیشتر کس ندیدست چرم

یکی ژنده پیلست گویی به پوستهمه بیشه بالا و پهنای اوست

بران بیشه رفتند هر دو دوانز گفتار او شاد و روشن‌روان

بدیدند گرگی به بالای پیلبه چنگال شیران و همرنگ نیل

بدو زخم کرده ز سر تا به پایدو شیرست گویی فتاده به جای

چو دیدند کردند زو آفرینبران فرمند آفتاب زمین

دلی شاد زان بیشه باز آمدندبر شیر جنگی فراز آمدند

بسی هدیه آورد میرین برشبر آن‌سان که بد مرد را در خورش

بجز دیگر اسپی نپذرفت زویوزانجا سوی خانه بنهاد روی

چو آمد ز دریا به آرام خویشکتایون بینادلش رفت پیش

بدو گفت جوشن کجا یافتیکز ایدر به نخچیر بشتافتی

چنین داد پاسخ که از شهر منبیامد یکی نامور انجمن

مرا هدیه این جوشن و تیغ و خودبدادند و چندی ز خویشان درود

کتایون می‌آورد همچون گلابهمی خورد با شوی تا گاه خواب

بخفتند شادان دو اختر گرایجوانمرد هزمان بجستی ز جای

بدیدی به خواب اندرون رزم گرگبه کردار نر اژدهای سترگ

کتایون بدو گفت امشب چه بودکه هزمان بترسی چنین نابسود

چنین داد پاسخ که من تخت خویشبدیدم به خواب اختر و بخت خویش

کتایون بدانست کو را نژادز شاهی بود یک‌دل و یک نهاد

بزرگست و با او نگوید همیز قیصر بلندی نجوید همی

بدو گفت گشتاسپ کای ماهرویسمن خد و سیمین‌بر و مشکبوی

بیارای تا ما به ایران شویماز ایدر به جای دلیران شویم

ببینی بر و بوم فرخنده راهمان شاه با داد و بخشنده را

کتایون بدو گفت خیره مگویبه تیزی چنین راه رفتن مجوی

چو ز ایدر به رفتن نهی روی راهم آواز کن پیش هیشوی را

مگر بگذراند به کشتی تراجهان تازه شد چون گذشتی ترا

من ایدر بمانم به رنج درازندانم که کی بینمت نیز باز

به نارفته در جامه گریان شدندبران آتش درد بریان شدند

چو از چرخ بفروخت گردنده شیدجوانان بیداردل پر امید

ازان خانهٔ بزم برخاستندز هرگونه‌ای گفتن آراستند

که تا چون شود بر سر ما سپهربه تندی گذارد جهان گر به مهر

وزان روی چون باد میرین برفتبه نزدیک قیصر خرامید تفت

چنین گفت کای نامدار بزرگبه پایان رسید آن زیانهای گرگ

همه بیشه سرتابسر اژدهاستتو نیز ار شگفتی ببینی رواست

بیامد دمان کرد آهنگ منیکی خنجری یافت از چنگ من

ز سر تا میانش بدو نیم شددل دیو زان زخم پر بیم شد

ببالید قیصر ز گفتار اویبرافروخت پژمرده رخسار اوی

بفرمود تا گاو گردون برندسراپرده از شهر بیرون برند

یکی بزمگاهی بیاراستندمی و رود و رامشگران خواستند

ببردند گاوان گردون کشانبران بیشه کز گرگ بودی نشان

برفتند ودیدند پیلی ژیانبه خنجر بریده ز سر تا میان

چو بیرون کشیدندش از مرغزاربه گاوان گردون‌کش تاودار

جهانی نظاره بران پیر گرگچه گرگ آن ژیان نره شیر سترگ

چو قیصر بدید آن تن پیل مستز شادی بسی دست بر زد به دست

همان روز قیصر سقف را بخواندبه ایوان و دختر به میرین رساند

نوشتند نامه بهر کشوریسکوبا و بطریق و هر مهتری

که میرین شیر آن سرافرازم رومز گرگ دلاور تهی کرد بوم

Prose Version

When they reached the forest and the wolf's lair, Mirin and the ferryman pointed out the location to Gushtasp and retreated, filled with fear and anxiety. They feared the young hero would be killed by the beast. Gushtasp dismounted, prayed to God for strength and protection, and entered the forest. When the wolf saw him, it roared and tore up the ground. Gushtasp rained arrows upon it, wounding the beast. The wolf attacked, ripping open Gushtasp's black horse from testicles to navel. Gushtasp then drew his sword and struck the wolf on its head, slicing it in half down to its waist. He thanked God for the victory, extracted two of the wolf's long fangs, and returned to the riverbank where Mirin and Hishuy were waiting, expecting him to be dead. They were amazed to see him alive. Gushtasp explained he had killed the beast and told them to go see the carcass. Mirin and Hishuy went to the forest and saw the massive wolf, resembling an elephant, cut in two. They returned to Gushtasp, and Mirin offered him gifts, but Gushtasp accepted only a horse and returned home to Katayun. Mirin then rushed to Caesar, claiming he had killed the wolf himself. Caesar, overjoyed, visited the site, saw the massive carcass, and held a great feast. He then gave his daughter to Mirin, and letters were sent out announcing Mirin's great feat.

بخش 9

بخش 11