بخش 9

یکی نامه فرمود پس شهریارنوشتن بر رستم نامدار

نخست آفرین کرد بر کردگارجهاندار و پروردهٔ روزگار

دگر آفرین کرد بر پهلوانکه بیدار دل باش و روشن روان

دل و پشت گردان ایران توییبه چنگال و نیروی شیران تویی

گشایندهٔ بند هاماورانستانندهٔ مرز مازندران

ز گرز تو خورشید گریان شودز تیغ تو ناهید بریان شود

چو گرد پی رخش تو نیل نیستهم‌آورد تو در جهان پیل نیست

کمند تو بر شیر بندافگندسنان تو کوهی ز بن برکند

تویی از همه بد به ایران پناهز تو برفرازند گردان کلاه

گزاینده کاری بد آمد به پیشکز اندیشهٔ آن دلم گشت ریش

نشستند گردان به پیشم به همچو خواندیم آن نامهٔ گژدهم

چنان باد کاندر جهان جز تو کسنباشد به هر کار فریادرس

بدان‌گونه دیدند گردان نیوکه پیش تو آید گرانمایه گیو

چو نامه بخوانی به روز و به شبمکن داستان را گشاده دو لب

مگر با سواران بسیارهوشز زابل برانی برآری خروش

بر اینسان که گژدهم زو یاد کردنباید جز از تو ورا هم نبرد

به گیو آنگهی گفت برسان دودعنان تگاور بباید بسود

بباید که نزدیک رستم شویبه زابل نمانی و گر نغنوی

اگر شب رسی روز را بازگردبگویش که تنگ اندرآمد نبرد

وگرنه فرازست این مرد گردبداندیش را خوار نتوان شمرد

ازو نامه بستد به کردار آببرفت و نجست ایچ آرام و خواب

چو نزدیکی زابلستان رسیدخروش طلایه به دستان رسید

تهمتن پذیره شدش با سپاهنهادند بر سر بزرگان کلاه

پیاده شدش گیو و گردان بهمهر آنکس که بودند از بیش و کم

ز اسپ اندرآمد گو نامداراز ایران بپرسید وز شهریار

ز ره سوی ایوان رستم شدندببودند یکبار و دم برزدند

بگفت آنچ بشنید و نامه بدادز سهراب چندی سخن کرد یاد

تهمتن چو بشنید و نامه بخواندبخندید و زان کار خیره بماند

که مانندهٔ سام گرد از مهانسواری پدید آمد اندر جهان

از آزادگان این نباشد شگفتز ترکان چنین یاد نتوان گرفت

من از دخت شاه سمنگان یکیپسر دارم و باشد او کودکی

هنوز آن گرامی نداند که جنگتوان کرد باید گه نام و ننگ

فرستادمش زر و گوهر بسیبر مادر او به دست کسی

چنین پاسخ آمد که آن ارجمندبسی برنیاید که گردد بلند

همی می خورد با لب شیربویشود بی‌گمان زود پرخاشجوی

بباشیم یک روز و دم برزنیمیکی بر لب خشک نم برزنیم

ازان پس گراییم نزدیک شاهبه گردان ایران نماییم راه

مگر بخت رخشنده بیدار نیستوگرنه چنین کار دشوار نیست

چو دریا به موج اندرآید ز جایندارد دم آتش تیزپای

درفش مرا چون ببیند ز دوردلش ماتم آرد به هنگام سور

بدین تیزی اندر نیاید به جنگنباید گرفتن چنین کار تنگ

به می دست بردند و مستان شدندز یاد سپهبد به دستان شدند

دگر روز شبگیر هم پرخماربیامد تهمتن برآراست کار

ز مستی هم آن روز باز ایستاددوم روز رفتن نیامدش یاد

سه دیگر سحرگه بیاورد مینیامد ورا یاد کاووس کی

به روز چهارم برآراست گیوچنین گفت با گرد سالار نیو

که کاووس تندست و هشیار نیستهم این داستان بر دلش خوار نیست

غمی بود ازین کار و دل پرشتابشده دور ازو خورد و آرام و خواب

به زابلستان گر درنگ آوریمز می باز پیگار و جنگ آوریم

شود شاه ایران به ما خشمگینز ناپاک رایی درآید بکین

بدو گفت رستم که مندیش ازینکه با ما نشورد کس اندر زمین

بفرمود تا رخش را زین کننددم اندر دم نای رویین کنند

سواران زابل شنیدند نایبرفتند با ترگ و جوشن ز جای

Prose Version

When Sohrab returned to his camp, the elderly Gazhdahm sat with a scribe and wrote a letter to King Kavus. He dispatched a swift messenger immediately. First, he praised the Creator, then described the turn of events. He wrote, "A massive army has come upon us, full of warriors and heroes. Leading them is a champion who is no more than twelve years old. He is taller than a cypress tree and shines like the sun in Gemini. His chest is like an elephant's, and his stature is immense; I have never seen anyone with such hands and mace. When he takes an Indian sword in hand, the mountains and seas seem small to him. His voice is louder than thunder, and no sword is sharper than his arm. The brave Hajir armed himself and rode out on a swift horse to test this warrior. But in the blink of an eye, or as quickly as a scent reaches the brain, Sohrab lifted him from his saddle. We were amazed by his strength. Hajir is unharmed but is now his prisoner, and we worry for his life. I have seen many Turkman riders, but never one like this. If he enters the battlefield, no warrior can stand against him. Even the earth would plead for mercy if he rode upon it in anger. No one has seen a horseman like him; you would say he is Sam the Rider himself. Consider his stature reaching the sky and the luck of other warriors asleep. If we delay even a little, or if the King does not send an army and set an ambush, he will take this fortress, for he has the strength and no one can hold his hand. This fortress cannot withstand him; even a lion would hesitate before his speed." He sealed the letter at night and told the messenger, "Go so that by dawn no one from that army sees you." The messenger took the secret path and disappeared. Gazhdahm and his people then packed their belongings and fled towards the cities of Iran through trackless paths, abandoning the fortress. When the sun rose from the dark mountain, the Turks prepared for battle. Commander Sohrab, lance in hand, mounted his warhorse and approached the fortress. He looked but saw no one on the ramparts. He went to the gate and opened it, finding no warriors inside. The remaining people submitted to his command, seeking to save their lives. When the letter reached King Kavus, his heart was saddened by the news. He summoned the nobles of the army, including Tus, Goudarz, Giv, Gorgin, Bahram, and Farhad. The King read the letter to them and was greatly perplexed. He said to the heroes, "This matter will be difficult for us. As Gazhdahm describes, this warrior washes away all hope. What shall we do? What is the remedy? Who in Iran is a match for this man?" They all agreed that Giv should go to Zabol to the hero Rustam, inform him of the danger to the throne, and summon the Elephant-Bodied Hero to the battlefield, for he is the backbone of the army. The King then sat with his scribe to plan the urgent and painful task.

بخش 8

بخش 10