بخش 2

روزی شاه به سوی کوه گذر کرد و از دور موجودی سیه‌تن و تیزتاز پدید آمد؛ دو چشمانش چون چشمه‌های خون بود و دود از دهانش جهان را تیره‌گون می‌ساخت. هوشنگ با هوش و سنگ، یکی سنگ گرفت و به تیزچنگ بدل شد و با زور کیانی مار جهان‌سوز را از جهان‌جوی رهانید. سنگ گران شکست و فروغی از هر دو سنگ پدید آمد؛ دل سنگ از فروغ آذرنگ روشنی یافت. مار کشته نشد اما از طبیعت آن سنگ آتش برآمد. جهان‌دار در برابر آفرینش نیایش خواند و گفت که این فروغ هدیه‌ای الهی است و باید ستوده شود. شب آتش چون کوه برپاشد و شاه در گرد آن با گروه جشن گرفتند؛ این جشن را سده نام کردند و از هوشنگ یادگار مانده است، باشد که شهریاری دیگر چنین بیافریند و جهان را آباد سازد.