بخش 3

هوشنگ چون آهنگری آموخت، با اره و تیشه کار کرد و سپس راهی برای آوردن آب ساخت؛ از دریاها رودها را برانگیخت و در جوی‌ها و رودها آب‌رسانی نمود تا مردم بهره‌مند شوند. چراگاه‌ها را آباد کرد و پس از آن کشت و زرع گسترش یافت؛ هر کس نان خود را حاصل کرد و سامان خود را شناخت. او از این ایزد جاه و فر کیانی را فراهم آورد، دام‌ها را جدا ساخت و از پویندگان پوست‌ها را برداشت و از چرم برای پوشاک استفاده کردند. مردم برنجیدند، گستردند، خوردند و سپردند و نام نیکی از خود بر جا گذاشتند. دشواری‌های فراوانی در آن روزگار بردند، اما چون روزگار بدی به نیکی گذشت، یاد هوشنگ بر تخت ماند؛ زمانه درنگ نکرد و هوش و خرد او پایدار شد، و جهان با تو مهر نیامد و چهره‌ات آشکار نگردید.