بخش 6 - در آفرینش ماه
چراغست مر تیره شب را بسیچبه بد تا توانی تو هرگز مپیچ
چو سی روز گردش بپیمایداشود تیره گیتی بدو روشنا
پدید آید آنگاه باریک و زردچو پشت کسی کو غم عشق خورد
چو بیننده دیدارش از دور دیدهم اندر زمان او شود ناپدید
دگر شب نمایش کند بیشترترا روشنایی دهد بیشتر
به دو هفته گردد تمام و درستبدان باز گردد که بود از نخست
بود هر شبانگاه باریکتربه خورشید تابنده نزدیکتر
بدینسان نهادش خداوند دادبود تا بود هم بدین یک نهاد
Prose Version
ماه چراغ شبِ تار است؛ هرگز از راه درستش منحرف مشو. چون گردش سی روز را طی کند، تاریکی جهان به روشنایی تبدیل میشود. سپس ماه باریک و زرد پدید آید، مانند پشت کسی که از غم عشق رنج برده است؛ اگر بیننده دیدارش را از دور بنگرد، گاهی در زمان خود ناپدید میشود. شب دیگر جلوهٔ بیشتری میکند و برای تو روشنایی بیشتری میبخشد. در دو هفته کامل میشود و سپس بازمیگردد به آنچه از نخست بوده است. هر شب باریکتر میشود چون به خورشید تابنده نزدیکتر گردد. چنین است نهاد و سرشت او که خداوند چنین مقرر داشته است.