بخش 10 - بنیاد نهادن کتاب

دل من چون بازگشت از سفر، به سوی تخت شاه روی آورد و خواستم این نامه را بردارم و از دفتر به گفتار خود آورم. از بسیار کس پرسیدم و از گردش روزگار بیمناک شدم؛ شاید خود درنگم کم باشد و باید سپردن آن به کس دیگری را در نظر داشت. گنج من وفادار نیست و کسی رنج مرا خریدار نیست، از این رو سخن را پنهان داشتم. زمانه پر از جنگ است و برای جویندگان تنگ؛ به نیکو سخن نزد خردمندان باید رفت. اگر این سخن از جانب خدا نباشد، پیامبری راهنمای ما نمی‌شد. دوستی مهربان در شهرم بود که همقدم من بود و این رای را پسندید؛ نوشتهٔ پهلوی این نامه را نزد تو آوردم تا بازگویی شود. تو جوان و گشاده‌زبان و پهلوانی در گفتار هستی؛ این نامهٔ خسروان را بازگو تا نزد بزرگان آبرو یابی. چون نامه نزد من آمد، جان تاریکم روشن شد.