بخش 2

روزی شاه به سوی کوه رفت و موجودی سیه‌پوش و تیزتاز از دور پدید آمد؛ دو چشمانش چون چشمه‌های خون بود و دود از دهانش جهان را تیره می‌کرد. هوشنگ با خرد و سنگی، یکی سنگ را گرفت و آن را به تیزچنگ بدل ساخت و مار جهان‌سوز را ریشه‌کن کرد. سنگ شکست و فروغی از آن برآمد و دل سنگ از فروغ آذرین روشن گشت؛ گرچه مار کشته نشد، اما از سرشت آن سنگ آتش برآمد. جهان‌دار پیش آفریدگار نیایش کرد و این فروغ را هدیه‌ای ایزدی خواند که باید پرستیده شود. شب آتش برافروختند و شاه در گرد آن جشن گرفت؛ این جشن را سده نام نهادند و یادگار آن از هوشنگ به‌جا ماند.