بخش 15

اسفندیار با سخنانی نیش‌دار سعی در تحقیر نژاد رستم دارد. او می‌گوید که از دانایان شنیده است که زال، پدر رستم، دیوزاد بوده و به خاطر موی سپید و تن تیره‌اش، سام او را ننگ دانسته و پنهان کرده است. اسفندیار بازگو می‌کند که چگونه سام فرمان داد کودک را دور اندازند تا خوراک جانوران شود. او افسانه سیمرغ را به سخره می‌گیرد و می‌گوید سیمرغ ابتدا زال را به عنوان طعمه به لانه برد، اما چون او را خوار یافت، از خوردنش صرف‌نظر کرد و زال با مردارخواری زنده ماند. اسفندیار ادعا می‌کند که سام تنها از روی ناچاری و بی‌فرزندی زال را پذیرفت. او در پایان منت می‌گذارد که این نیاکان شاهنشاهی او بودند که زال را از آن فلاکت بالا کشیدند و به او جاه و مقام دادند، و حال رستم با ناسپاسی ادعای بزرگی می‌کند.